پیشنهادنامه — ۱۰ ژوئیه‌ی ۲۰۲۶

جمهور دیجیتال — زیرساخت آمادگی برای همه‌پرسی در ایران

تهیه‌شده از سوی TCF e.V. — ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ (ویراست به‌روزشده؛ جایگزین پیش‌نویس مارس ۲۰۲۶)

«جمهور کنشِ حکمرانی مردم در کنار هم است — بی‌رهبر، بی‌مرکز، و بی‌ترس.»

چکیده‌ی اجرایی

وضعیت — ۱۰ ژوئیه‌ی ۲۰۲۶: جنگی که در ۲۸ فوریه‌ی ۲۰۲۶ با حملات آمریکا و اسرائیل و ترور علی خامنه‌ای، آغاز شد، جمهوری اسلامی را پایان نداد. مجتبی خامنه‌ای در ۹ مارس به‌عنوان سومین رهبر رژیم نصب شد. علی لاریجانی، رهبر عملیِ نظام در زمان جنگ، در ۱۷ مارس ترور شد. قیام سراسری‌ای که واشینگتن و تل‌آویو پیش‌بینی می‌کردند هرگز نیامد. آتش‌بسی با میانجی‌گری پاکستان در ۸ آوریل برقرار و در ۱۷ ژوئن رسمی شد؛ روزی که روسای جمهور آمریکا و ایران تفاهم‌نامه‌ای برای پایان جنگ امضا کردند. اما آتش‌بس دوام نیاورد: پس از حمله‌ی پهپادی ایران به یک کشتی تجاری در تنگه‌ی هرمز، نیروهای آمریکایی حدود نود هدف ایرانی را زدند و در ۸ ژوئیه ترامپ آتش‌بس را «تمام‌شده» اعلام کرد. در لحظه‌ی انتشار این سند، دو طرف در حال تبادل حمله‌اند و پاکستان و قطر می‌کوشند دو طرف را به میز مذاکره بازگردانند. تشییع دولتی علی خامنه‌ای در ۶ و ۷ ژوئیه برگزار شد. درون ایران، اینترنت از ۲۵ مه فقط تا حدی بازگشته — حدود ۴۰٪ ترافیک پیش از جنگ، زیر یک نظام فهرست‌سفید با دسترسی طبقه‌بندی‌شده‌ی «اینترنت پرو»ی وابسته به سپاه.

پیش‌نویس مارس ۲۰۲۶ این سند در هفته‌ی نخست جنگ نوشته شد؛ زمانی که فروپاشی سریع نظام ممکن به‌نظر می‌رسید و این پروژه خود را زیرساخت قانون اساسی برای «فردای گذار» تعریف می‌کرد. آن لحظه نیامد. این ویراست بر همین اساس صادقانه بازتعریف شده است.

آنچه جنگ ثابت کرد، همان استدلال بنیادین ماست. ایرانیان انرژی سیاسی، تخصص و میل به تغییرِ عظیمی دارند — با این حال وقتی خشن‌ترین شوک تاریخ حکومت اسلامی رهبری آن را از میان برد، جامعه هیچ سازوکاری برای تبدیل آن انرژی به کنش هماهنگ نداشت. شبکه‌های اجتماعیِ پرسروصدا اما غیرنماینده، نظرسنجی‌های به‌سادگی دستکاری‌شدنی، دیاسپورای چندپاره، نظارت شدید، و اپوزیسیونی که منتظر «فراخوان نهایی»‌ای ماند که هرگز نیامد. ما دوباره دریافتیم که انرژی بدون سازوکار به رکود می‌انجامد. دموکراسی‌ها به این دلیل شکست نمی‌خورند که مردم دیگر آزادی نمی‌خواهند؛ به این دلیل شکست می‌خورند که وقتی لحظه‌ی تغییر فرامی‌رسد، جامعه زیرساختش را ندارد — مشارکت تاییدشده، مشورت ساخت‌یافته، هماهنگی قابل اعتماد، برآمدن نهادها.

جمهور دیجیتال همان زیرساخت است: زیرساخت سازمان‌دهی و آمادگی برای همه‌پرسی، ساخته‌شده پیش از آن‌که لحظه‌ی بعدی برسد. جمهور ادعا نمی‌کند که در شرایط ناآزاد یک همه‌پرسی ملی الزام‌آور برگزار می‌کند. جمهور شهروندان را از یک خط لوله‌ی پیش‌رونده عبور می‌دهد — خودشناسی و سازمان‌یابی در گروه‌ها و ائتلاف‌ها (قطب‌نمای مدنی)، مشورت (تراز)، سنجش افکار عمومی (اندازه‌گیری شفاف نظرها)، و تصمیم (آمادگی همه‌پرسی) از راه کیف جمهور— تا وقتی لحظه‌ی دموکراتیک فرامی‌رسد، جامعه آمادگی عالی داشته باشد و بداند به چه رای می‌دهد.

از مارس تاکنون، سکو از نمونه‌ی اولیه به یک پشته‌ی کارا رسیده و بخش اعظم آن ممیزی شده است:

1. هویت تاییدشده و خصوصی — اثبات‌های دانش‌صفر از کارت ملی هوشمند و گذرنامه‌ی بیومتریک ایرانی؛ مدارهای ممیزی‌شده از سوی Halborn؛ آزمون زنده‌بودن و شباهت ZKML؛ یک نفر = یک DID قابل استفاده‌ی مجدد؛ هیچ داده‌ی شخصی‌ای هرگز از دستگاه خارج نمی‌شود.
2. ابزارهای مدنی زنده — تراز (مشورت، ساخته‌شده بر آگورا & Pol.is) و قطب‌نمای مدنی در محیط عملیاتی مستقرند؛ اپ INID Assistant در گوگل‌پلی و اپ‌استور اپل منتشر شده؛ کیف پول جمهور ورود یکپارچه را در سراسر زیست‌بوم فراهم می‌کند.
3. پاسداشت‌های ساختاری — مدل «دو دروازه» که تایید هویت را از مشورت جدا می‌کند، لایه‌ی انطباق هنجاری هم‌راستا با اسناد حقوق بشر سازمان ملل، و یک ریشه‌ی اعتماد مستقل متعلق به جمهور (پشته‌ی M6) روی Rarimo L2.

ما برای سال نخست حدود ۱٫۶ میلیون دلار جذب می‌کنیم تا یک تیم اصلی ۱۰ نفره را در دو فاز تامین کنیم: فاز راه‌اندازی ۳ ماهه (حدود ۳۰۹ هزار دلار) با ۷ استخدام کلیدی، و سپس گسترش به عملیات کامل. در حالت پایدار، مدل حمایت مدنی ۹٬۰۰۰ حامی ماهانه با ۱۰ دلار در ماه — ۱٫۰۸ میلیون دلار در سال را هدف می‌گیرد؛ رقمی که حدود دوسوم بودجه‌ی پایدار سالانه (حدود ۱٫۸ میلیون دلار) را بدون هیچ حامی دولتی پوشش می‌دهد. باقی از کمک‌های کالاهای عمومی وب۳، بودجه‌های اروپایی و مدل درآمدی ترکیبی («ورود با جمهور» و بانک جنبش) تامین می‌شود. پوشش کامل پشتیبانی حدود ۱۴٬۰۰۰ حامی را می‌طلبد — هدفی که به‌سویش کار می‌کنیم، نه فرضی که بر آن حساب باز کرده باشیم.

چه گذشت: فوریه تا ژوئیه‌ی ۲۰۲۶

جنگ چه چیزی را ثابت کرد

نظام از قطع سر جان به در برد. حکومت اسلامی ترور رهبرش، ده‌ها فرمانده‌ی ارشد و رهبر عملی زمان جنگش را جذب کرد — و بازهم تحکیم شد. جانشینی درون نظام، در میانه‌ی جنگ، از سوی مجلس خبرگان حل‌وفصل شد. «تغییر رژیم از آسمان» دقیقن همان‌طور شکست خورد که اطلاعات آمریکا پیش‌بینی کرده بود.

قیام نیامد — و نه به این دلیل که ایرانیان نظام را پذیرفته‌اند. اعتراضات دسامبر ۲۰۲۵ تا ژانویه‌ی ۲۰۲۶ و کشتارهای پس از آن، تقاضای فراگیر برای تغییر را نشان داده بود. آنچه غایب بود شجاعت نبود؛ سازوکار بود: هیچ راه تاییدشده‌ای برای دانستن این‌که جمعیت واقعن چه می‌خواهد، هیچ راه ساخت‌یافته‌ای برای مشورت بر سر بدیل‌ها، هیچ لایه‌ی هماهنگی‌ای که اپوزیسیون چندپاره به آن اعتماد کند، و هیچ رهبری‌ای که بتواند به‌طور معتبر ادعای نمایندگی کند در کار نبود. شناخته‌شده‌ترین چهره‌ی اپوزیسیون که در ابتدا از مردم خواسته بود که به خیابان‌ها بیایند و گفته بود که کمک در راه است، در انتها از آن‌ها خواست که در خانه منتظر بمانند.

اتصال، حالا ابزار حکمرانی است. نظام از فاز اصلی جنگ با یک اینترنت دولایه بیرون آمد: فهرست‌سفید برای مردم، و دسترسی ممتاز «اینترنت پرو» برای کسانی که می‌توانند به اپراتورهای وابسته به سپاه پول بدهند. ابزارهای مشارکت دیجیتالی که اینترنت باز را مفروض می‌گیرند ساده‌لوح‌اند؛ ابزارهایی که برای سرکوب طراحی شده‌اند — تایید آفلاین، یکپارچگی با ابزار عبور از فیلترینگ، پهنای باند کم — نه.

پنجره دوباره باز خواهد شد. فروپاشی آتش‌بس در ۸ ژوئیه — سه هفته پس از امضا — ثابت کرد که تفاهم یک مکث بود، نه یک صلح. رهبر جدید که گویا مجروح است، با بیانیه حکومت می‌کند، و ساختار فرماندهی متلاشی‌شده، ارز ملی فروریخته و جمعیتی را پیش رو دارد که در شش ماه دو بار آمادگی‌اش برای حرکت را نشان داده است. پرسش این نیست که آیا لحظه‌ی تغییر دیگری می‌رسد. پرسش این است که آیا دفعه‌ی بعد، سازوکارها وجود دارند.

پنج شکاف ساختاری‌ای که در مانیفست اولیه شناسایی شد همچنان پابرجاست، و همچنان هیچ‌کس دیگری پرشان نکرده است:

بازتعریف جایگاه: زیرساخت آمادگی برای همه‌پرسی

آنچه نیستیم

• ابزار مدیریت بحران نیستیم. جنگ همین را تایید کرد: در میانه‌ی بمباران و خاموشی، بازیگران امنیتی میدان‌دارند. ما در آن فاز عمل نمی‌کنیم و هرگز چنین ادعایی نداشته‌ایم.
• ادعا نمی‌کنیم در شرایط ناآزاد همه‌پرسی الزام‌آور برگزار می‌کنیم. یک همه‌پرسی واقعی به حق رای همگانی، امنیت رای‌دهندگان، رسانه‌ی آزاد، نهادهای انتخاباتی مستقل و نظارت نیاز دارد. هیچ‌کدام از این‌ها امروز در ایران وجود ندارد. وانمود کردن به خلاف آن اعتبار سکو را نابود می‌کرد — مرزهای صادقانه مشروعیت بیش‌تری می‌سازند تا ادعاهای اغراق‌شده.
• یک جناح سیاسی نیستیم. هیچ سازمان تبعیدی را پشتیبانی نمی‌کنیم، چشم‌انداز هیچ قدرت خارجی برای ایران را تایید نمی‌کنیم. مشروعیت جمهور از شهروندان تاییدشده‌ی ایرانی می‌آید، نه از واشینگتن، تل‌آویو، ریاض یا هیچ شورای خودخوانده‌ای.

آنچه هستیم

زیرساخت آمادگی برای همه‌پرسی — بافت نرم‌افزاری و فرایندی‌ای که شهروندان را از مسیرهای دموکراتیک پیش‌رونده عبور می‌دهد تا ظرفیت دموکراتیک پیش از آن‌که لازم شود وجود داشته باشد و تقویت شود:

1. خودشناسی — سونمای مدنی: شهروندان اولویت‌ها و ارزش‌های‌شان را در ابعاد سیاستی می‌نگارند و به خودشناسی مدنی می‌رسند.
2. سازمان‌یابی — هم‌رسانی، پروفایل‌های مکمل را از راه شباهت بُردارهای سونما یک‌دیگر را می‌یابند— نه برپایه‌ی محبوبیت در شبکه‌های اجتماعی یا صدای بلندتر در رسانه‌های جریان اصلی — به گروه‌ها و ائتلاف‌ها می‌پیوندند، با تماس دوطرفه‌ی رضایت‌مند و گفت‌وگوی رمزگذاری‌شده‌ی سرتاسری.
3. مشورت — تراز: بحث ساخت‌یافته شعارهای مبهم را به برنامه‌های سیاستیِ تعریف‌شده و قابل مقایسه تبدیل می‌کند؛ اختلاف دشمن دموکراسی نیست — نبودِ سازوکار مدیریت دشمن آن است.
4. سنجش افکار عمومی — اندازه‌گیری شفاف نظرها همراه با انتشار سنجه‌های میزان قطعیت، بدون هرگونه حدس یا ادعای بیش‌ازحد.
5. تصمیم — آمادگی همه‌پرسی: آموزش رای‌دهندگان، آزمودن قالب‌های برگه‌ی رای، برگزاری رای‌های آزمایشی شفاف و مقایسه‌ی نتایج مشورتی — تا یک همه‌پرسی واقعی در لحظه‌ای که شرایط اجازه دهد قابل اجرا باشد.

اصول طراحی

سکو هفت تعهد نظری را عملیاتی می‌کند (شرح کامل در مقاله‌ی چارچوب نظری، ژوئن ۲۰۲۶):

1. زیرساخت پیش از رویدادها — لوله‌ها را پیش از بحران بساز؛ مهندسی دموکراتیکِ پیشاگذار، نه اپوزیسیون سیاسی.
2. حریم خصوصی به‌مثابه طراحی دموکراتیک — تاییدشده بی‌آنکه دیده شوی، یکتا بی‌آنکه شناخته شوی؛ در بستر اقتدارگرا حریم خصوصی شرط ایمنی است، نه تجمل.
3. مشورت بر تصمیم مقدم است — نظرها ورودیِ مشورت‌اند، نه خروجی دموکراسی.
4. ورود متفاوت، جایگاه برابر — راه ورود به میدان دموکراتیک هرگز جایگاه فرد درون آن را تعیین نمی‌کند؛ DID هیچ ردی از نحوه‌ی ورود شهروند با خود ندارد.
5. دموکراسی به‌مثابه تمرین — جامعه‌های اقتدارگرا ظرفیت دموکراتیک را تحلیل می‌برند؛ هر مشورت ساخت‌یافته، حافظه‌ی عضلانی دموکراسی را بازمی‌سازد.
6. اثبات انسان‌بودن به‌مثابه مشروعیت — پیش از پرسیدن این‌که مردم چه فکر می‌کنند، اثبات کن که یک انسان یکتا و واقعی دارد فکر می‌کند.
7. اجتماع سیاسی بدون سرزمین — یک دموسِ تاییدشده، مشورت‌کننده و توانا به تصمیم، هم‌زمان در سراسر ایران و دیاسپورا، بدون اجازه‌ی هیچ دولتی.

سکو امروز (ژوئیه‌ی ۲۰۲۶)

استقرارهای زنده

پشته‌ی یکپارچه

معماری هویت و حریم خصوصی

• DID خودفرمان — به‌صورت محلی روی دستگاه کاربر تولید می‌شود، نه روی سرور؛ یک DID به‌ازای هر انسان تاییدشده؛ در همه‌ی امکانات جمهور بازاستفاده می‌شود؛ فقط اثبات‌های رمزنگارانه ذخیره می‌شوند — هیچ داده‌ی شخصی‌ای ردوبدل نمی‌شود.
• تایید دانش‌صفر — پیاده‌سازی مدارها با Noir و Circom، ممیزی‌شده از سوی Halborn؛ پشتیبانی از هر چهار نوع گذرنامه‌ی بیومتریک مربوط به جمعیت هدف و چندین سری کارت ملی.
• آزمون شباهت و زنده بودن ZKML — یادگیری ماشین روی دستگاه زنده‌بودن و شباهت چهره با سند را بررسی می‌کند (آستانه‌ی تطبیق ۸۶٪)؛ داده‌ی بیومتریک هرگز از دستگاه خارج نمی‌شود. نرخ‌های پذیرش و رد کاذب همراه با این آستانه در مستندات امنیتی منتشر خواهند شد.
• مقاومت در برابر سانسور — یکپارچگی با ابزارهای عبور از فیلترینگ (مانند سایفون) بخشی از معماری اصلی پیاده‌سازی است؛ پاسخ مستقیم به اینترنت فهرست‌سفید.
• ریشه‌ی اعتماد مستقل (M6) — جمهور از سرعت و امنیت زنجیره‌ی Rarimo L2 بهره می‌گیرد و هم‌زمان مالکیت قراردادهای هویتی‌اش (RegistrationSMT، CertificatesSMT)، کلیدهای ادمینِ چندامضایی حکمرانی‌شده، اسنپ‌شات‌های ریشه‌ی ICAO و پشتیبانی dispatcher برای اسناد ایرانی را نگه می‌دارد. حاکمیت بدون راه‌اندازی بلاکچین اختصاصی.

وضعیت امکانات (از سند مرجع قابلیت‌های فنی، نسخه‌ی ۱٫۰، ۲۰۲۶)

دفاع در برابر ربات‌ها و تسخیر سکو: دو دروازه

هویت یکتایی را اثبات می‌کند، نه نیت دموکراتیک را. بنابراین سکو دو دفاع ساختاری دارد:

• دروازه‌ی هویت — اثبات‌های ZK و nullifierها جلوی ربات‌ها، حملات sybil و مداخله‌ی خارجی کم‌هزینه را می‌گیرند؛ یکتایی ایرانیان را تضمین می‌کنند (نمی‌تواند جلوی یک شهروند واقعی با نیت بد را بگیرد — هیچ سامانه‌ی صادقی نمی‌تواند).
• دروازه‌ی گفتار و فرایند — چارچوب‌های حقوق بشر و آزادی‌های بنیادین، مسیر اعتراض و نظارت مستقل جلوی تسخیر سکو، تحریک به خشونت و انکار جنایت را می‌گیرند و هم‌زمان از اختلاف سیاسی قانونی محافظت می‌کنند. رای‌گیری وزن‌دار با توکن و «پول بده، بازی کن» صریحن ممنوع‌اند.

سنجش صادقانه‌ی افکار عمومی

در چشم‌اندازی از فیلترینگ و سرکوب، مرزهای صادقانه مشروعیت بیش‌تری می‌سازند تا ادعاهای اغراق‌شده. جمهور عدم قطعیت را منتشر می‌کند، مشارکت باز را با برآوردهای وزن‌دار مقایسه می‌کند و خط‌پایه‌های متنوع می‌سازد:

##

آنچه جمهور امروز می‌تواند بکند — و آنچه یک همه‌پرسی واقعی می‌طلبد

پلی که این دو ستون را به هم می‌رساند دقیقن همان چیزی است که این پیشنهادنامه تامین مالی‌اش می‌کند: زیرساخت آمادگی برای همه‌پرسی، تا وقتی گذار فرامی‌رسد، جامعه آماده باشد.

نقشه‌ی راه — سال نخست (از ژوئیه‌ی ۲۰۲۶)

مسیر موازی اروپا: همین کدبیس در قالب یک پایلوت دموکراسی دیجیتال شهری در آلمان به کار می‌رود و واجد شرایط کمک‌های نوآوری اتحادیه‌ی اروپا و بودجه‌های پژوهشی فدرال آلمان است. چرخه‌ی درخواست تا دریافت این بودجه‌ها معمولن ۱۲ تا ۲۴ ماه طول می‌کشد؛ هدف سال نخست درخواست‌های ثبت‌شده و یک پایلوت در حال کار است، نه دریافت قطعی. مدارهای ZK به‌صورت بومی Personalausweis و دیگر اسناد ICAO را پوشش می‌دهند. مسیر اروپا پایداری، اعتبار و بهبود مستمر را مستقل از جدول زمانی ایران فراهم می‌کند؛ هر بهبود در پایلوت اروپایی مستقیمن سکوی ایرانی را ارتقا می‌دهد.

سازمان و تیم

کارکرد ۱: رهبری (۱ نفر تمام‌وقت)

کارکرد ۲: فنی (۳ نفر تمام‌وقت)

مهندسی امنیت‌محور — هر خط کد می‌تواند از جان کسی محافظت کند.

کارکرد ۳: طراحی (۱ نفر تمام‌وقت)

کارکرد ۴: اتاق فکر (۳ نفر تمام‌وقت)

مغز راهبردی — تحلیل، بدیل‌ها، آینده‌ها. سرمایه‌ی دانشگاهی دیاسپورا (بیش از ۱۱۰ هزار دانشگاهی) را به ظرفیت دموکراتیک تبدیل می‌کند.

کارکرد ۵: عملیات و مشارکت (۲ نفر تمام‌وقت)

شبکه‌ی کارشناسان بیرونی (قرارداد ثابت/پروژه‌ای)

بودجه

همه‌ی ارقام به دلار آمریکا. دستمزدها با بازار جهانی رمزنگاری دانش‌صفر و مهندسی امنیت تراز شده‌اند — همان استخری از استعداد که این سامانه بدون آن ساخته نمی‌شود. پایین‌تر از بازار نیرو گرفتن برای سامانه‌ای که با جان آدم‌ها سروکار دارد صرفه‌جویی کاذب است، و این را صریح می‌گوییم.

فاز راه‌اندازی (ماه‌های ۱ تا ۳) — ۷ نفر

تحویل‌دادنی‌ها تا پایان ماه ۳: لایه‌ی سخت‌شده‌ی SSO و یکپارچه‌سازی همکاران، نخستین چرخه‌های ساخت‌یافته‌ی گفت‌وگوی ملی در تراز، سفارش ممیزی امنیتی بیرونی، چارچوب روش‌شناسی سنجش افکار عمومی، خط‌پایه‌ی پژوهشی آمادگی همه‌پرسی، درخواست‌های ثبت‌شده‌ی کمک‌های اروپایی، جریان ورودِ آزموده‌شده با کاربر.

عملیات کامل (ماه‌های ۴ تا ۱۲) — رسیدن به ۱۰ نفر

جمع سال نخست

گرد‌شده: حدود ۱٫۶ میلیون دلار برای سال نخست. حالت پایدار سالانه (تیم کامل، ۱۲ ماه): حدود ۱٫۸ میلیون دلار در سال.

یادداشتی درباره‌ی هزینه‌ی ممیزی: ردیف قراردادهای بیرونی، بازبینی مستمر، مدل‌سازی تهدید و OpSec را پوشش می‌دهد. ممیزی‌های مستقل بزرگِ مدارها، قراردادها و کیف شهروندی — معمولن ۵۰ تا ۱۵۰ هزار دلار برای هر ممیزی — هزینه‌های گره‌خورده به نقاط عطف‌اند که جداگانه تامین یا با کمک مالی جفت می‌شوند، و درون رقم قرارداد بیرونی پنهان نشده‌اند.

پایداری: مدل تامین مالی

ستون ۱ — مالیات شهروندی (پرداخت‌های خرد ماهانه)

دیاسپورای ایرانی سرمایه‌ی اقتصادی عظیمی دارد؛ ناتوانی سیاسی‌اش شکستِ تبدیل سرمایه است، نه کمبود منابع.

• درخواست: ۱۰ دلار در ماه — قیمت یک ناهار.
• حساب: ۹٬۰۰۰ حامی ماهانه × ۱۰ دلار = ۱٫۰۸ میلیون دلار در سال — حدود دوسوم عملیات پایدار؛ پوشش کامل حدود ۱۴٬۰۰۰ حامی می‌طلبد.
• واقع‌بینی: نرخ تبدیل به اهدای ماهانه معمولن ۵ تا ۱۰ درصدِ مخاطبان فعال است؛ یعنی ۹٬۰۰۰ حامی، بیش از ۱۰۰ هزار پشتیبان فعال می‌خواهد. مالیات شهروندی را یک هدف می‌دانیم، نه فرض پایه — پایداری روی هر سه ستون به‌علاوه‌ی درآمد افق ۲ طراحی شده تا شکست هیچ ستون منفردی مهلک نباشد.
• اصل: یک نفر، یک رای. حامیان دیاسپورا یک اعتبار حکمرانی و نشان‌های اجتماعی می‌گیرند؛ ساکنان داخل ایران اعتبارشان را رایگان از صندوق همبستگی برمی‌دارند، با حقوق برابر. پول نشان می‌خرد، نه رای اضافه — ثروتمندان نمی‌توانند جمهور را بخرند.
• کانال‌ها: رمزارز (ETH/Polygon/Rarimo، بیت‌کوین، سولانا)، PayPal، Patreon.

ستون ۲ — تامین مالی کالای عمومی وب۳

هویت ZK، رای‌گیری حافظ حریم خصوصی و مشورت مقاوم به سانسور، کالای عمومی کل اینترنت باز هستند. اهداف: Gitcoin Grants، Optimism RetroPGF، بنیاد اتریوم. سرمایه‌ی غیرسیاسی برای کدبیس، بدون 'قلاب' سیاسی.

ستون ۳ — مسیر شهری اروپا

پایلوت شهر خواهرخوانده در آلمان واجد شرایط کمک‌های نوآوری اتحادیه‌ی اروپا و بودجه‌های پژوهشی فدرال آلمان است. کدبیس مشترک: بودجه‌ی اروپایی برای دموکراسی دیجیتال اروپا مستقیمن سکوی ایرانی را ارتقا می‌دهد — کاملن قانونی و منطبق.

افق ۲ — مدل درآمدی ترکیبی

• «ورود با جمهور» (هویت به‌مثابه سرویس B2B): SSO و API حافظ حریم خصوصی برای نهادهای تکیه‌کننده (سازمان‌های مدنی، پنل‌های پژوهشی، اپ‌های مدنی). جمهور یک سپر حریم خصوصی است — همکاران اثبات‌های تاییدشده‌ی یکتایی دریافت می‌کنند (nullifierها، ادعاهای ZK-تاییدشده، شناسه‌های pairwise از راه OAuth2/PKCE)، هرگز داده‌ی خام هویتی ردوبدل نمی‌شود. درآمدزایی با اعتبارهای تاییدِ پلکانی.
• بانک جنبش: پرداخت‌های پیوندخورده با مشارکت — حمایت مالی از پیشنهادها، جایزه‌های مدنی، تامین مالی جمعی تاییدشده برای پروژه‌های مدنی ممیزی‌شده. پول مصوبات را اجرا می‌کند اما هیچ وزن سیاسی‌ای نمی‌دهد؛ رای‌گیری وزن‌دار با توکن ممنوع است.
• فازهای رشد: پایلوت (کمک‌های مالی و SSO با تامین همکاران)، سپس مقیاس (بانک جنبش، ماژول‌های حمایت و جایزه)، سپس تاب‌آوری (خوداتکایی از راه اعتبارهای تایید و کارمزد تراکنش‌ها).

سنجه‌های موفقیت

چرا این آستانه‌ها: بیش از ۱٬۰۰۰ مشارکت‌کننده‌ی تاییدشده کوچک‌ترین گروهی است که در آن نگاشت خوشه‌های نظرات از دید آماری پایدار می‌شود؛ ۵٬۰۰۰ DID تاییدشده کمینه‌ی جمعیتی است که در آن تصمیم‌های جمعیِ سراسر سکو وزن واقعی دارند، نه نوفه‌ی نمونه‌گیری. هر دو آستانه‌ی کاری‌اند و منتشر شده‌اند تا بتوان به چالش‌شان کشید.

ریسک‌ها — ارزیابی صادقانه

چگونه بپیوندید

پیش‌فرض‌ها و شفافیت

آنچه می‌دانیم:

• جمهوری اسلامی از جنگ ۲۰۲۶ جان به در برد و زیر نظر مجتبی خامنه‌ای و نمایندگان سپاه در حال تحکیم است. تفاهم‌نامه‌ی ۱۷ ژوئن در ۸ ژوئیه فروپاشید؛ حملات از سر گرفته شده و تلاش‌های میانجی‌گری ادامه دارد. جنگ تمام نشده است.
• اینترنت درون ایران تا حدی بازگشته، سانسورشده و طبقه‌بندی‌شده است. مشارکت باز از درون ایران محدود اما ناممکن نیست؛ مشارکت دیاسپورا بی‌محدودیت است.
• مولفه‌های اصلی سکو ساخته‌شده، زنده و ممیزی‌شده‌اند: مدارهای هویت (Halborn)، تراز، سونمای مدنی، کیف شهروندی/SSO، اپ‌های منتشرشده.

آنچه فرض می‌کنیم:

• پنجره‌ی تغییر دیگری باز خواهد شد. شکنندگی جانشینی، فروپاشی اقتصادی و تقاضای اثبات‌شده‌ی جمعی، این را فرضی درباره‌ی زمان می‌کند، نه امکان.
• ظرفیت دموکراتیک را می‌توان از پیش ساخت — با مشارکت دیاسپورا، مشارکت از درون ایران با عبور از فیلترینگ، و تمرین ساخت‌یافته.
• سازمان‌های مدنی زیرساخت مشترک را می‌پذیرند، به‌جای پراکندگی روی ابزارهای ناسازگار.

آنچه در کنترل ما نیست:

• این‌که گذار کی و آیا می‌آید، و چه چیزی آن را رقم می‌زند.
• این‌که آیا جناح‌ها سکو را می‌پذیرند. ما می‌توانیم بهترین ابزارها را بسازیم؛ نمی‌توانیم پذیرش را تحمیل کنیم.
• این‌که آیا درگیری تازه به جنگ تمام‌عیار می‌کشد یا به مذاکره بازمی‌گردد.

این برای حامیان چه معنایی دارد: سرمایه‌ی شما زیرساختی می‌سازد که در هر سناریویی ارزش دارد: اگر گشایش دموکراتیک بیاید، این تنها لایه‌ی آمادگیِ عملیاتی است؛ اگر نیاید، فناوری به‌عنوان کالای عمومی متن‌باز عمل می‌کند — مستقر در اروپا و در دسترس هر جمعیتی که به آن نیاز دارد — و جامعه‌ی مدنی ایران در این میان مشورت تاییدشده، سنجش صادقانه‌ی افکار و تمرین دموکراتیک به دست می‌آورد.

تماس و راستی‌آزمایی

فهرست کامل منابع پروژه‌ای و خبری — از جمله منابع فروپاشی آتش‌بس (الجزیره، واشینگتن‌پست، سی‌ان‌ان، ۸ و ۹ ژوئیه) — در نسخه‌ی انگلیسی این سند آمده است.

این سند متن‌باز است، مانند زیرساختی که توصیف می‌کند. آزادانه بازنشر کنید.

قبلی: قابلیت‌های سکو ←